Deze website maakt gebruikt van cookies om instellingen te onthouden en om de website beter op uw behoeften af te stemmen. Klik hier voor meer informatie over cookies.

Ja, ik ga akkoord Nee, ik ga niet akkoord X

Hoe glas de wereld verandert....steeds weer

Je staat er waarschijnlijk niet vaak bij stil dat er een glasplaat in je broekzak zit dat klappen, schrapen, schuren, etc. te verduren heeft van sleutels, kleingeld of andere scherpe objecten. Of dat eenzelfde stuk glas in honderden miljoenen andere broekzakken zit en dat dit kort geleden nog niet mogelijk was…

De eerste groeispurt voor glas kwam in het midden van de 18e eeuw. Toen ontwikkelde het van kostbaar spul voor in juwelenwinkels naar een onmisbaar materiaal voor industrie en architectuur.

Toen Joseph Paxton in 1850 in Londen het Crystal Palace bouwde voor de eerste World's Fair, was dit het meest massieve en misschien wel meest opvallende gebouw op aarde. De 293,655 deelvensters waren bij elkaar bijna 93.000 vierkante meter glas en het ontwerp gebruikte een derde van wat Groot-Brittannië vervaardigde in een jaar. Het was zeker een indrukwekkende tuinkas.

Dankzij een aantal goed getimede belastingverlagingen, waardoor glas goedkoper werd, en de ontwikkeling van vlakglas, waardoor de productie van glas sneller werd, was het materiaal eindelijk in staat dat te brengen wat zo gewenst was….licht

Plotseling had iedereen toegang tot licht. Dezelfde kosten- en productieverbeteringen die Paxton zijn glazen paleis gaf, openden ook de dichtgemetseld huizen voor mensen die eerder niet dit transparante spul konden veroorloven. En het licht maakte ook de weg vrij voor iets anders — voor het eerst in de geschiedenis, konden mensen planten groeien die niet afkomstig waren van hun achtertuin. Zaden verscheept uit China, India en Noord-Amerika konden nu in een glazen kas worden gekweekt in Engeland.

En naarmate men meer leerde over glas, hoe interessanter het materiaal werd. Zo heeft het een bijzonder atomaire structuur die zich voordoet als een vloeistof. Het heeft namelijk niet de zich herhalende structuur van crystalline materialen, maar als het van vloeibaar naar solide gaat ‘bevriezen’ de atomen in een random samenstelling.

Het is ook ongelooflijk sterk. Wanneer glas vrij van verontreinigingen of krassen is, is het veel sterker dan de meeste metalen. Wel zo sterk dat het 2 tot 5 miljoen pond druk per vierkante inch kan hebben zonder te breken. Zeker, dat soort kracht is alleen theoretisch, maar commerciële glasproducten melden nog altijd een indrukwekkende 2.000 en 25.000 pond per vierkante inch voordat het verbrijzelt.

Wanneer gegoten kunststof producten, zoals auto onderdelen, een kracht boost nodig hebben, richt men zich tot glas. Alleen dan niet tot vlakglas, maar fiberglas. Fiberglas begint als een vloeistof, net als andere glasproducten, maar in plaats van te verspreiden op platen of te blazen tot zijn vaste vorm, wordt bij glasfiber de vloeistof geëxtrudeerd via honderden kleine sproeiers. De dunne stromen van glas worden verzameld in strengen, die geweven worden in garens of worden ingebracht in wol.

En ondanks het feit dat het op zichzelf al ongelooflijk mooi is, hebben wij het voor elkaar gekregen om het nóg harder voor ons te laten werken. Wil je dat het nog beter bestand is tegen plotselinge en zeer hevige temperatuurwisselingen? Dip het silica glas met titaniumoxide en je hebt een materiaal dat geschikt is voor een deep space telescoop. Heb je iets nodig dat ultra helder is? Lagen glas met mono moleculaire coatings zullen het glas ontdoen van eventuele onderliggende reflectie, zodat het volledig transparant wordt. Brillen, microscopen, camera lenzen -in feite alles waar het super belangrijk is om vervorming te beperken-  profiteren allemaal van deze coating. Bang dat het kan breken? Het glas etsen met zuur of het glas onderdompelen in een bad van gesmolten alkali zout zal ervoor zorgen dat het sterker wordt.

Het glas kan ook thermisch ‘gehard’ worden. De stootbelasting is dan 4 tot 5 keer groter dan van standaard (float)glas. De buigsterkte is 4 tot 5 keer groter dan van standaard (float)glas. Temperatuurschokken (temperatuurverschillen binnen één ruit) tot ruim 200ºC kunnen worden opgevangen. Bij standaard (float)glas zijn slechts temperatuurverschillen tot ca. 30ºC haalbaar. Thermisch gehard glas breekt in kleine, niet-snijdende glaskorrels. Dit vermindert het risico voor persoonlijk letsel bij breuk aanzienlijk. Mede hierdoor heeft gehard glas het predicaat veiligheidsglas, dat voldoet aan de EN12150 norm. Dit hoogwaardige glas wordt vanwege deze verbeterde eigenschappen in douchecabines gebruikt.

Kortom, het is een industrieel werkpaard. En nog steeds kostbaar, maar dan op de ‘we kunnen niet meer zonder’ manier.

 

Bron: http://gizmodo.com/5879770/


print email